Lilian bewaarde altijd fijne herinneringen aan de gezamenlijk picknicks met vrienden en familie. En daarom hier op deze plaats een verzameling gedichten en andere herinneringen aan Lilian zoals ze uitgesproken en ‘uitgezongen’ werden tijdens een posthume picknick op 21 juni 2008 ter ere van haar in de Loonse en Drunense duinen in Noord-Brabant.


Lilian en Carla voor 'Ship of Love'Gisteren
schijnt nu een wereld
van duizend jaar terug -
maar nog voel ik jou
hand op mijn schouder.

van Akiko Yosano, voorgelezen door Karla


Vandaag ben ik bereid anders naar de dood te kijken

Misschien is onze grootste angst in het leven weldie voor de dood, omdat we bij vergissing hebben geloofd dat onze identiteit beperkt was tot het lichaam. Laten we bereid zijn anders naar de dood te kijken en ons te herineren: ‘Ik ben geen lichaam. Ik ben vrij. Want ik ben nog steeds zoals God mij geschapen heeft.’

Laten we onszelf eraan herinneren dat wij, als Gods liefdesschepping, onsterfelijk, oneindig en eeuwig zijn. Laten we ernaar streven in gedachten te houden dat leven en lichaam niet hetzelfde zijn; en dat er daarom geen angst behoeft te zijn wanneer het lichaam ter ruste wordt gelegd.

uit Lichtsignalen van G.G Jampolsky en Diane v. Cirincione, voorgelezen door Ria


Voor mijn vrienden

Mis me een beetje, maar laat me wel gaan.
Ik ben onderweg naar een grootser bestaan.
Het licht reeds aanwezig, m’n ziel is nu vrij,
Treur even niet, verheug je met mij.

Mis me een beetje, herinner de dagen
Van samenzijn, groei, onze honderden vragen.
De weg die we liepen, onzeker de gang.
Soms was de weg duidelijk, soms vaag en soms lang

Dank voor de liefde en vriendschap van jaren.
Dank voor vertrouwen, zo heilzaam ervaren.
Mis me een beetje, maar laat me wel gaan
Naar opnieuw weer gezond in dat grootser bestaan.

gedicht van Jos Hilgeholt, voorgedragen door Dayenne en gekozen vanwege het samenzijn met Lilians vrienden


De Overkant

Als ik de deur achter mij zal sluiten,
De sleutel van het huis is terug gedaan
Dan steek ik zacht en vol verwachting over
Naar de overkant, om daar weer door te gaan.

Verwondering omdat ik weer kan lopen
Zomaar zover, mijn lichaam lijkt weer heel
Bewondering voor licht, een scala mooie kleuren
En van dit alles voel ik mij een deel.

Vol vreugde, zonder vrees te voelen,
Loopt iemand naast mij, leidt me bij m’n hand.
En in mijn oor wordt met muziek gefluisterd
‘Welkom thuis, dit is je Vaders land’.

gedicht van Jos Hilgeholt, voorgedragen door Leo, omdat Lilian benieuwd was naar ‘de andere wereld’


Wish You Were Here
So, so you think you can tell Heaven from Hell, blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail? A smile from a veil?
Do you think you can tell?

And did they get you to trade your heroes for ghosts? Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze? Cold comfort for change?
And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?

How I wish. how I wish you were here.
We’re just two lost souls swimming in a fish bowl. year after year,
Running over the same old ground. What have we found? The same old fears.
Wish you were here.

- - - - - - - - - - - - - - -

Was jij maar hier
Zo, zo jij denkt dat je de hemel van hel kunt onderscheiden. Blauwe lucht van de pijn.
Kun je een groen veld van de koude stalen spoorweg onderscheiden? Een lach van een vermomming?
Denk je ‘t te kunnen onderscheiden?

En kregen ze je zover om je helden voor geesten in te ruilen? Hete as voor bomen?
Gebluf voor ‘n kalme bries? Schrale troost voor verandering?
En ruilde je een figurantenrol in de oorlog om voor een hoofdrol in een gevangenis?

Wat zou ik graag willen, wat zou ik graag willen dat jij hier was.
We zijn gewoon twee verloren zielen zwemmend in een viskom jaar na jaar.
Rennend over dezelfde oude grond. Wat hebben we gevonden? Dezelfde oude angsten.
Was jij maar hier.

songtekst van Pink Floyd, voorgedragen door Bernard


Het wad

Ergens… tussen kant en wal en water…
Tussen strand en… zand en later…
Tussen eindeloos… en oeverloos….
Dáár ergens wordt het tij gekeerd……
Dáár worden ijdele woorden weggewassen…
…… wrakhout stil verweerd ……..

In rinkelend ritmisch glinsteren
Spiegelend de lucht
In zilte warme zomerwind
Verijlt de tijd….
Verstild tot vorm
Zacht golvend
Licht
Land en water…….

een gedicht van Lilian zelf, gekozen en voorgedragen door haar vader


Ik weet niet welke kracht

Ik weet niet welke kracht mij brengt op deze plaats
Ik weet niet welke kracht mijn breekbaar leven draagt
En hoe, met welke naam, ik haar bekleden zal
Het einde van de tijd, de oorsprong van het al

Zij die de reiziger zijn pas versnellen doet
Ruim voor het onweer hem luid donderend begroet,
Maakt dat een stervende, voordat de dood hem haalt,
Zo vol van leven en zo vol van schoonheid straalt

Ik weet niet welke kracht ons brengt op deze plaats
Ik weet niet welke kracht ons breekbaar leven draagt
Meer dan een voorgevoel, maar niemand die haar ziet,
Wij ondergaan haar als ons eigen levenslied

voorgelezen door Wilma


Bevlogen

Ik weet niet zeker of het zwanen waren,
Een najaarsnanacht dat hun vleugelslag
In duizendvoud over het huis heen lag,
om pas tegen het daglicht te bedaren.

Die hele dag liep ik als uitverkoren,
Of ik door engelen was aangeraakt.
Maar hoeveel lege nachten zijn doorwaakt
Waarin sindsdien geen wiekslag viel te horen?

Nu moet ik mij weer met de zon verzoenen
En, nooit meer zo bevlogen, wennen aan
Het wassen en het slinken van de maan,
Het komen en het gaan van de seizoenen.

van Jean Pierre Rawie, door Tineke


Lilian,

je vloog als ‘n vlinder
door de kerk in het licht
zo dartel en vrolijk
en heel gericht
het is het idee dat je ons meegeeft,
je liet ons zien dat je liefde en energie voortleeft.
je lichaam hoeft niet meer te lijden,
je hebt je van je pijn kunnen bevrijden,
je blijft in onze harten voortleven
daarvoor heb je ook tekens gegeven.
Zo kun je Robin, ons en vele anderen tot steun zijn
omdat we met elkaar verbonden zijn,
voor altijd…

voorgelezen door Rian